ЛЮБЛЮ СВАЮ ЦУДОЎНУЮ ЗЯМЛЮ

 Мая зямля – зямля маіх бацькоў,

Маіх дзядоў і прадзедаў руплівых.

Яна зіхціць у золаце вякоў

І ў прыгажосці землякоў шчаслівых.

 

Люблю сваю цудоўную зямлю,

Што між Дняпром з Бярэзінай квітнее.

Яна – радзіма мне і жураўлю,

Яго пяром радок мой прамянее.

 

Упэўнены, што ўсё маё адтуль,

Ад каранёў малой маёй радзімы.

Жыцця ланцуг бясконцы наш пакуль,

У полі жыта і штодня радзіны!

 

НАША  ГОМЕЛЬШЧЫНА

Бурштыннасць Сожа, Прыпяці, Дняпра

У аздобе вербалозаў серабра

Над Гомельшчынай сонечнай зіхціць.

Бурштыннасць Сожа, Прыпяці, Дняпра

 

Наўкола пушчы, нівы ды палі.

Камбайны ў жыце, нібы караблі.

У небе сінім вальсуе бусел…

Наўкола пушчы, нівы ды палі.

 

Цудоўны парк у кіпені лістоты…

Палац зайздросны… Праз вякі пашана

Дайшла да нас і дойдзе да ўнукаў.

Цудоўны парк у кіпені лістоты…

 

Радзіму нашу, Божа, барані!

Славянскі нашы моцны карані –

Братэрства і суладдзя дух.

Радзіму нашу, Божа, барані!

 

 ТАВАРНАЯ, 40

Жлобін. Чыгунка. Таварная, 40.

Тут нарадіўся, тут і падрос.

Што ні вандроўка – Таварная, 40

За аканіцай вагоннай наўскос…

 

Жлобін, як штурман, кірункі фіксуе –

Гомель ці Каўнас, Мінск ці Бабруйск…

Жлобіна погляд заўсёды са мною,

Хоць барадою сівою зарос.

 

Жлобін. Чыгунка. Таварная, 40 –

Ростань шчымлівая  назаўжды…

Колы на стыках у рытме грукочуць,

Ткуць настальгію былыя гады…

 

УСПАМІН  ДЗЯЦІНСТВА

Пара!.. Да Мормаля далёка…

Цягнік не будзе там чакаць…

Хутка апоўдзень – сама спёка,

Не час успаміны паглыбляць…

…Але арэлі зарыпелі

І ліпа вохкаць пачала…

Гады знікалі… Птушкі пелі…

Растала сталасці імжа…

Жаўрук-званочак захліпаўся,

Дзед пад павеццю лапці плёў

І ў вусы думкам усміхаўся…

Жытнёвы водар плыў з палёў…

На вожках гушкала калыска,

Падлога чыстая, парог…

Абрус бялюткі… На ім міска –

У ёй смятана і тварог…

З патэльні зіркае яешня,

Глядзіць на пухкія бліны,

Цыбуля побач і канечне

На скварках дранікі… Яны.

Хлеб самапечаны на лаве,

У сотах мёд, быццам бурштын…

Усе пахі, нібыта наяве,

Шлакочуць нос праз часу тын…

…Старыя яблыні здзічэлі –

Ні хаты, ні гаспадара…

І толькі ржавыя арэлі

Рыпяць на ліпе… Сум. Пара!..

 

СОНЕЧНЫ  ГОМЕЛЬ

Строма Гомеля – вечны курган,

Жаватворны, адвечны, прыгожы.

Памяць сэрца – стагоддзяў арган

З туманамі плыве па-над Сожам.

 

Ледзьве чутны радзімічаў спеў

Рэхам светлым над поймай блукае,

Верасовага мёду павеў

Аднадумцаў упарта шукае.

 

У далягляды ўглядаецца Рысь,

Гомель ведае праведны гонар.

У люстрах Сожа блакітная высь

І лагоднага Сонца карона.

 

ПАГОДКI  МЫ

У Жлобiне, вясной, у сакавiк

Я нарадзiўся. Ў маi Перамога.

Пагодкi мы. Мой першы чаравiк

Трымала Жлобiна дарога.

 

Шляхi жыцця ляглi у далячынь.

Па тых шляхах прайшоў ужо нямала.

Але заўжды Дняпра сiвога плынь

Мае ўспамiны светлыя люляла.

 

Мне Лёс наканаваў вяртанне ў Жлобiн,

Умацаваць у ланцугу жыцця звяно.

Праз паўстагоддзе распалiць бацькоўскi комiн

I песню спець, што ў сэрцы ўжо даўно.

 

Лёг на крыло, бы журавель сiвы,

Агледзеў зверху родныя прасторы,

Дняпроўскiя затоны, паплавы…

Вось ён з маленства любы горад!

 

На правым беразе Дняпра,

Сярод лясоў, бы зубр лагодны,

У промнях сонечных святла

Зiхцiць сталёвы Жлобiн родны…

 

БЕЛІЦА

У неабсяжным Сусвеце,

На Блакітнай Планеце,

Ля затокі пад Гомелем

Я малюю пейзаж…

 

…Восень фарбай вясёлкавай

Упрыгожыла Беліцу,

І туман… Бы нявеста,

У празрыстай фаце.

 

Адлюстрована Шапарам

І маімі ўяўленнямі

На эцюдзе, на восеньскім,

Будзе цешыць душу…

 

ДОБРЫ  ДОБРУШ

Добра рушыць нам сцяжынай,

Добра рушыць бальшаком.

Добруш сцеле канюшынай –

Любата блукаць пяшком…

 

Вандраваць цудоўна разам,

На машыне, цягніком…

Добруш стрэне нас абразам,

Цёплым хлебам з ручніком…

 

Добра руш! – шапоча ціха

Іпуць пасмай чаратоў.

Па-над Добрушам бусліха

Бачыць тузін гарадоў…

 

Добра руш! Дабра ў дарозе!

Добры шлях, госць і зямляк! –

Добруш ззяе на парозе,

На памежжы, як маяк.

 

РАЗУМЕННЕ  СПАЗНАНАЕ  ЗГОДЫ

Гэты верш я пяю пра зямлю,

Што паэтам мяне нарадзіла.

Дзякуй шчыры таму жураўлю,

Што мне пёра пакінуў ад крыла!

 

Гэты верш я пяю пра народ,

Пра народ шматпакутны, цярплівы.

Войны, голад, балота,чарот…

І пагляд на ікону шчымлівы…

 

Там, у Боскіх вачах, любата –

Вера там і любоў, і надзея…

Адпаўзала з душы гарката

І сціхала чаргова завея.

 

Сваю мяккасць народ мой набыў

Не як шчодры дарунак прыроды –

Падсвядома ў глыбінях адкрыў

Разуменне спазнанае згоды.

 

Спачуваннем высокіх нябёс

Мяккасць тая адбілася ў мове.

Яе ў крылах анёл нам прынёс –

Чуваць пёркі ў трапечучым слове…

 

Гэты верш я пяю пра зямлю…

Гэты верш я пяю пра народ…